Ik ben slecht in dingen onthouden.
Sterker nog: ik kan vrijwel géén dingen onthouden.
Sinds mijn zwangerschap is mijn korte termijn geheugen foetsie, lijkt het wel.
Al rijd ik iets vijf keer, dan nog moet ik de zesde keer mijn best friend TomTom instellen.
Anders ben ik zacht gezegd hopeloos verloren.
Wat ik wél kan, is blindelings een kuipje boter uit de ijskast pakken.
En dat kan heus ook héél handig zijn, hoor.
Carsten daarentegen roept na vijf minuten met zijn hoofd in de ijskast gehangen te hebben dat de boter waarschijnlijk op is.
Hij staat er écht niet meer.
Maar hij rijdt ook heen met de TomTom en heeft hem op de terugweg niet meer nodig.
Wat de auto betreft passen we in meer hokjes.
Neem bijvoorbeeld het fileparkeren.
Ik: drama. Hij: strak.
Ik kán het gewoon niet. Vooruit of achteruit insteken gaat nog wel. Maar zijdelings?
Man, don't get me started!
Ik parkeer zeg maar nog liever 3 straten verderop dan dat ik mezelf voor lul zet.
Carsten draait nonchalant met één vinger aan het stuur en de auto staat.
En hoe. Káársrecht.
Oh, en zo kan ik nog véél meer voorbeelden noemen, maar het punt is:
zo zie je maar, er zit wel degelijk verschil tussen man en vrouw.
Of we doen het gewoon op ons eigen manier, ook mogelijk.
En gelukkig maar.
Het zou wat zijn zeg, als we over alles hetzelfde dachten en hetzelfde deden.
Boring!
Verschil moet er zijn, dat vind ik. |